Teatr EkoStudio

CHŁOPI I

Władysław Stanisław Reymont "CHŁOPI" część I - jesień
Prapremiera 23 września 2002 roku
Muzeum Wsi Opolskiej w Opolu

Jest to pierwsze w Polsce teatralne przedstawienie całej powieści reymontowskich "CHŁOPÓW", w naturalnej scenografii.

Wystawienie "CHŁOPÓW" w skansenie w Bierkowicach, pozwala inaczej spojrzeć na sztukę teatralną, która grana w prawdziwej scenerii, jaką niewątpliwie jest autentyczna wieś, zagroda czy chata, daje niepowtarzalną możliwość obcowania z żywym słowem na otwartej przestrzeni, nie zamkniętej teatralnymi ścianami.

Całe przedsięwzięcie zostało podzielone na cztery części (zgodnie z porami roku w powieści) jesień - miała już swoja premierę we wrześniu 2002 roku.

Jest to niecodzienna przygoda teatralna, w której razem z aktorami, możecie Państwo uczestniczyć (przez cały rok) w życiu naszych przodków, w autentycznej stuletniej wsi, zgodnie z rytmem przyrody, a także przez chwile zadumać się nad wartością i sensem życia.
Andrzej Czernik

Adaptacja i reżyseria Andrzej Czernik
Scenografia i kostiumy Małgorzata Kowalcze
Kompozycja świateł Grzegorz Cwalina

Obsada:
Ksiądz - Dariusz Skowroński
Agata - Zofia Bielewicz
Kowal - Andrzej Czernik
Jankiel - Andrzej Jakubczyk
Hanka - Judyta Paradzińska
Jagustynka - Elżbieta Piwek
Kozłowa - Teresa Zielińska
Nastka - Beata Wnęk-Malec
Józka - Grażyna Rogowska
Bylica - Zdzisław Łęcki
Ambroży - Grzegorz Minkiewicz
Boryna - Waldemar Kotas
Antek - Mirek Bednarek
Wójt - Wiesław Cichy
Witek - Maciej Namysło
Kuba - Wojciech Siemion
Jagna - Grażyna Misiorowska
Dominikowa - Ewa Wyszomirska
Mateusz - Michał Majnicz

Muzykanci:
Anna Hryniów-Kościów, Tadeusz Berlik,
Eugeniusz Mirek.
Oraz:
Słuchacze Państwowego Pomaturalnego Studium Kształcenia Animatorów Kultury i Bibliotekarzy w Opolu

Solo wiolonczelowe - Anna Hryniów-Kościów

Asystent reżysera - Justyna Bartman
Realizacja akustyczna - Mariusz Cwalina
Realizacja oświetlenia - Radosław Pawlus

Fragment recenzji:

Adaptacja - bardzo klarowna - skupiła się przede wszystkim na ukazaniu losów głównych bohaterów, w wyniku czego nastąpiło przesunięcie akcentu z epopei, gdzie głównym bohaterem jest czas, rytm narodzin i śmierci - na dramat zmagania się z losem. Ten zabieg pozwolił na ujawnienie ludzkich namiętności: żywiołu walki, chytrości, podstępu i chciwości. Cechy bohaterów, ich namiętności ujawniają się w kolejnych scenach.

Siła tego przedstawienia polega właśnie na ukazaniu ludzkich emocji nie hamowanych przez powierzchowną kulturę. W krótkich, "filmowych" epizodach dochodzi do spięć między bohaterami: Antka z ojcem, Antka z żoną, Żyda z Kubą, Dominikowej z Boryną itd. W następujących po sobie scenach bohaterowie ujawniają swoje lęki, urazy i namiętności prowadzące w przyszłości do przekroczenia norm moralnych; to zapowiedź zbliżającej się tragedii - śmierci Boryny i wypędzenia Jagny z wioskowej społeczności.

Na koniec wspomnieć pragnę o dwóch scenach. W pierwszej - Andrzej Jakubczyk w roli karczmarza spotyka się z Kubą granym przez Wojciecha Siemiona. Jest to scena świetnie zagrana, obie postaci wyraziście narysowane. Druga scena, gdy Kuba zostaje sam, prosi się o pióro Mickiewicza opisującego koncert Jankiela: zaczął z cicha, głosem ledwo słyszalnym, jakby od niechcenia przybliżając się ku widowni, z lekka natężając ton, by następnie powoli odejść w ciemność nucąc powstańczą piosenkę. Piękna, liryczna scena, naszkicowana delikatnymi środkami aktorskimi. Nic dziwnego, że zauroczona publiczność nagrodziła ją oklaskami.

Alfred Wolny
Gazeta w Opolu
26 września 2002